Θα μπορούσαν «Οι δρόμοι της ελπίδας» να οδηγούν στην Ελλάδα; Και μάλιστα στην Ελλάδα, της κρίσης, των οικονομικών δυσκολιών και των γραφειοκρατικών αγκυλώσεων;

Το forum «Ελλάδα: οι δρόμοι της ελπίδας» που συνδιοργάνωσαν το γαλλικό περιοδικό "Le Nouvel Observateur" (Όμιλος "le Monde"), η "Καθημερινή" και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, συγκέντρωσε τις συμμετοχές 30 σημαντικών ομιλητών, κάποιοι από τους οποίους είχαν ιδιαίτερους λόγους να πιστεύουν ότι ο δρόμος της ελπίδας μπορεί να ξεκινά από την Ελλάδα: Τις προσωπικές επιχειρηματικές τους ιστορίες.

Ανάμεσα σε σημαντικούς Έλληνες και ευρωπαίους τεχνοκράτες, που διαχειρίστηκαν σημαντικά πόστα οικονομικού και διοικητικού ενδιαφέροντος, κάθονταν και δύο Έλληνες επιχειρηματίες, τα ονόματα των οποίων μπορεί να μην είναι καλά – καλά γνωστά στην Ελλάδα, το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο, όμως, έχει γίνει αντικείμενο θαυμασμού σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσα σε μόλις λίγα χρόνια.

Ο Νίκος Δρανδάκης της Beat – πρώην Taxibeat- μιας εταιρίας που προέκυψε σαν ιδέα στην Ελλάδα και καθιερώθηκε σε κάθε αγορά που επεκτάθηκε, αφού περιέγραψε το πώς μια ιδέα ηλεκτρονικής διαμεσολάβησης για μεταφορές επιβατών κατάφερε να γίνει αντικείμενο εξαγοράς από ένα παγκόσμιο κολοσσό όπως η Daimler, αναφέρθηκε στις αλλαγές που φέρνουν οι εξελίξεις στο χώρο της τεχνολογίας.

ADVERTISING

Αναφερόμενος στις αναπόφευκτες αλλαγές που η καινοτομία προκαλεί σε παραδοσιακότερες μορφές επιχειρηματικής δραστηριότητας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι λογικό να αντιδρούν οργανωμένες ομάδες που θεωρούν ότι πλήττονται από την ανάπτυξη νέων ιδεών. Όπως, όμως, συμπλήρωσε ο CEO της beat, είναι ευθύνη των ηγεσιών να προετοιμάσουν τιην κοινωνία και τις επαγγελματικές ομάδες για τη μετάβαση στη νέα εποχή υπηρεσιών.

Ανάμεσα στους ομιλητές του πάνελ: «Business: the greek successes” βρέθηκε ένας ακόμα Έλληνας, ο κ.Νίκος Αναστασίου. Το όνομα του μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστό, ωστόσο η Epexyl, της οποίας είναι Διευθύνων Σύμβουλος, είναι μια εταιρία η οποία έχει γράψει το όνομά της πάνω σε κάθε κομμάτι ξύλου που κοσμεί το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

Η Epexyl κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ιταλού αρχιτέκτονα του ΚΠΙΣΝ Renzo Piano και να του προσφέρει τη λύση που έψαχνε για την επένδυση του πολυβραβευμένου δημιουργήματός του: μία παγκοσμίως πρωτοποριακή μέθοδο επεξεργασίας ξύλου, η οποία έδωσε στον Piano τη δυνατότητα να ντύσει την όπερα με ξύλινα πάνελς, ειδικών προδιαγραφών, τα οποία μέχρι τότε …υπήρχαν μόνο στη φαντασία του και καμία εταιρία στον κόσμο δεν αναλάμβανε να του τα κατασκευάσει!

Από εκείνη την ημέρα και μέσα σε τρία χρόνια, η Epexyl κατάφερε να δραστηριοποιηθεί σε projects παγκόσμιας ακτινοβολίας, σε 4 ηπείρους, και ο ξυλουργός από το Μενίδι, Νίκος Αναστασίου, ο οποίος κληρονόμησε την βιοτεχνία του μαραγκού πατέρα του, ζει σήμερα ανάμεσα σε Παρίσι και Μανχάταν, επιβλέποντας έργα όπως το Hudson Yards, προϋπολογισμού 25 δις. Δολλαρίων, καθώς και τις νέες Όπερες του Mumbai στην Ινδία και του Ανώι στο Βιετνάμ, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Ταϊπέι, αλλά και την υπεράκτια επέκταση του Μονακό και την ανακατασκευή του Four Seasons στη Δομινικανική Δημοκρατία.

Τα δυο αυτά χαρακτηριστικά δείγματα ελληνικών success stories, έδειξαν στους συμμετέχοντες – μεταξύ αυτών και στον Υπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης, Δημήτρη Παπαδημητρίου, αλλά και τον ευρωπαίο επίτροπο Οικονομικών υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισι- ότι μπορεί η ανάπτυξη καινοτόμου επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Ελλάδα να αντιμετωπίζει συγκριτικά μεγαλύτερες δυσκολίες, ωστόσο «οι δρόμοι της ελπίδας» παραμένουν ανοικτοί για αυτούς που είναι έτοιμοι να πάρουν το ρίσκο να τους διεκδικήσουν.